Zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix) nie jest jadowity. To nieszkodliwy gad, który często mylony bywa z bardziej niebezpiecznymi gatunkami, jednak jego obecność w naszym otoczeniu nie stanowi żadnego zagrożenia dla ludzi ani zwierząt domowych. W rzeczywistości zaskroniec pełni pożyteczną rolę w ekosystemie, pomagając w kontrolowaniu populacji płazów oraz gryzoni.
Jak rozpoznać zaskrońca?
Zaskroniec to średniej wielkości wąż, osiągający zazwyczaj od 80 do 120 centymetrów długości. Jego charakterystyczną cechą są dwie żółte lub pomarańczowe plamki po bokach głowy, tuż za oczami – stąd pochodzi jego nazwa. Ubarwienie ciała waha się od oliwkowego po ciemnobrązowe, z wyraźnym wzorem w postaci ciemnych plam i pręg.
Zachowanie i środowisko życia
Zaskrońce można spotkać w pobliżu wód – jezior, rzek oraz stawów – gdzie polują głównie na żaby, kijanki i ryby. Choć z pozoru mogą wydawać się płochliwe, w sytuacji zagrożenia stosują rozmaite techniki obronne. Potrafią udawać martwe lub wydzielać nieprzyjemny zapach z gruczołów odbytowych, który odstrasza drapieżniki.
„Zaskrońce to niezwykle sprytne węże, które zamiast atakować, wolą zmylić przeciwnika udając nieżywe” – źródło: portal naukowy o gadach.
Czy zaskrońce gryzą?
Choć mogą ugryźć, robią to bardzo rzadko i tylko w ostateczności. Ich ukąszenie nie niesie żadnych skutków toksykologicznych, ponieważ w szczękach nie ma gruczołów jadowych. Skóra po ewentualnym kontakcie może być jedynie lekko zadrapana, podobnie jak po kontakcie z gałązką krzewu czy kolcem rośliny.
Najważniejsze fakty o zaskrońcu:
- Nie jest jadowity – nie posiada zębów jadowych ani gruczołów produkujących jad.
- Żywi się głównie płazami – nie stanowi zagrożenia dla ludzi ani zwierząt domowych.
- Jest objęty ochroną gatunkową – zgodnie z przepisami prawa w Polsce.
Ciekawostki o zaskrońcu
„Zaskrońce potrafią doskonale pływać i nurkować, wytrzymując pod wodą nawet kilka minut” – źródło: magazyn przyrodniczy.
Co interesujące, pomimo swojej popularności, zaskrońce są coraz rzadziej spotykane w naturalnym środowisku. Ich liczba maleje głównie przez niszczenie siedlisk i osuszanie terenów podmokłych. Warto więc pamiętać, że – choć budzą obawy – te węże są sojusznikami człowieka, pomagając utrzymać równowagę biologiczną w przyrodzie.
