Zaskroniec zwyczajny może mieć od 10 do nawet 40 młodych w jednym miocie, choć przeciętnie samica rodzi około 15–25 jaj. To liczba imponująca jak na węża tej wielkości. Młode wykluwają się po kilku tygodniach inkubacji i od razu są w pełni samodzielne. Rozmnażanie zaskrońców to fascynujący proces, który pokazuje niezwykłe przystosowanie tego gatunku do życia w naszych warunkach klimatycznych.
Cykl rozrodczy zaskrońca
Zaskrońce zwyczajne (Natrix natrix) rozmnażają się raz w roku. Okres godowy przypada zwykle na maj i czerwiec, kiedy samice wydzielają feromony przyciągające samce. Po zapłodnieniu samica składa jaja w ciepłych, wilgotnych miejscach — najczęściej w stosach kompostu, pod liśćmi lub w spróchniałym drewnie.
„Samice zaskrońców potrafią złożyć od kilkunastu do nawet kilkudziesięciu jaj w jednym gnieździe, często wspólnie z innymi samicami, by zwiększyć szanse na przeżycie potomstwa.” – źródło: publikacja herpetologiczna
Wyróżnia je fakt, że są to węże jajorodne, co oznacza, że młode rozwijają się w jajach poza ciałem matki. Inkubacja trwa od 6 do 10 tygodni, zależnie od temperatury otoczenia.
Wielkość i rozwój młodych
Nowo wyklute zaskrońce mają zwykle około 15 centymetrów długości. Pomimo niewielkich rozmiarów, już od pierwszych chwil potrafią same zdobywać pokarm – głównie drobne płazy i ryby. Nie opiekują się nimi rodzice, co jest typowe dla gadów żyjących w umiarkowanym klimacie.
„Młode zaskrońce wyglądają jak miniaturowe kopie dorosłych, posiadające charakterystyczne żółte plamy za głową.” – źródło: artykuł popularnonaukowy
Ciekawostki o rozrodzie zaskrońców
- Zaskrońce wykorzystują często wspólne miejsca składania jaj, tzw. gniazda zbiorowe.
- Młode wylęgają się zwykle pod koniec sierpnia lub na początku września.
- Jeśli temperatura jest zbyt niska, jaja mogą się nie wykluć, dlatego samice wybierają miejsca dobrze nasłonecznione i wilgotne.
Podsumowanie
Zaskrońce to jedne z najbardziej rozpowszechnionych węży w Polsce, a ich sposób rozmnażania dostosowany jest idealnie do lokalnych warunków. Liczba młodych, która może sięgać nawet 40 osobników, pozwala utrzymać stabilną populację mimo licznych zagrożeń, jakie czyhają na te pożyteczne gady w środowisku naturalnym.
